Þetta gengur sko alls ekki!!!

Ég ætlaði mér aldrei að hætta alveg að skrifa hér!!! Fésskinna er góð, en maður skrifar jú lítið meira þar en skyndiskilaboð eða eina setningu um hvað maður er að brasa þá stundina þannig að ég fæ alls enga útrás fyrir neinn skriftarkláða....og það er ekki gott!! Því sendi ég nú frá mér fyrstu færslu ársins 2009!

Áramótin eru liðin, árið 2008 horfið í aldanna skaut og kannski ekki nema gott að "aldrei það kemur til baka". Ekki ætla ég nú samt að rita neitt um þá endalausu hringavitleysu sem þá átti sér stað....þann vegavinnuverkfærageymsluskúrslyklakippuhring,  heldur huga að hinu glænýja ári 2009.

Ég trúi því nefnilega að nýja árið verði áhugavert í alla staði! Ég hef t.d. lofað sjálfri mér því að njóta augnablikanna sem þetta ár er í skauti sínu. Ég ætla að njóta þess að borða hafragrautinn minn á morgnanna, fara í vinnuna og eiga dýrðlegar samverustundir með mínum elskulegu vinum og fjölskyldu. Ætla að halda áfram að treysta á allt sem er gott og heiðarlegt í lífinu og láta ekki neikvæðni og depurð í umhverfinu ná til mín. Vegurinn sem við göngum er jú bæði með kröppum beygjum og holóttur þar að auki, en ef við göngum framávið en lítum ekki sífellt til baka verður gangan auðveldari og skemmtilegri! Þetta eru nú mín ómerkilegu áramótaheit og sjálfsagt mun ég  ekki geta staðið við þau alltaf en samt.....ég ætla að reyna það sem ég get!

Þessu fylgir auðvitað smá loforð um að skrifa meira.....um smáu hlutina og fólkið í kringum mig en reyni alfarið að sleppa nöldri og fordómum, megi rigna á mig samfellt í viku ef ég geri mig seka um þess háttar!

Njótið vikunnar elskurnar og umfram allt....verum bjartsýn!

 

Rigningarfærsla!

Jæja, sit hér í sófanum, hlusta á rigninguna dynja á stofuglugganum og ákvað að þetta væri tækifærið til að rjúfa 2.ja mánaða bloggþögn. Að vísu er hlýtt og notalegt úti en bara voða blautt þannig að það er enn notalegra að kúra hér með tölvuskottið mitt litla. Kannski kaffibolla líka.

 Sumarið hefur eins og venjulega flogið áfram og það þótt ég hafi bara tekið eina viku í sumarfrí. 
Þá viku fórum við til Stykkishólms og dvöldum þar í voða notalegri orlofsíbúð. Breiðafjörðurinn skartaði sínu fegursta, sólin skein alla daga, og við tókum lífinu með ró ásamt góðum vinum. Við stefnum svo á að skreppa á gamlar Mallorcaslóðir nú í ágúst og ég get meira að segja sagt að við ætlum að hitta bæði vini og ættingja þar. Hljómar eins og ég hafi alist þar upp en svona er þetta bara. 

Hér á Akureyri hefur líka ýmislegt verið á seyði, t.d. nokkurra daga hátíðahöld með gömlum félögum úr MA, það var ótrúlega gaman eins og alltaf. Eitthvað hefur þó partýgírinn dvínað með árunum og maður er lengur að jafna sig eftir volkið en það er fullkomlega þess virði. Á laugardaginn hélt ég upp á 45 ára afmælið mitt í góðra vina og ættingja hópi og við sátum úti á palli og borðuðum og spjölluðum fram á nótt. Veðrið lét eins og við værum í útlöndum og það var sannarlega indælt. Fékk margar góðar og fallegar gjafir, það er svo dásamlegt að vera komin á þann aldur að fá óþarfa og lúxus í afmælisgjöf, dekur og aftur dekur! 

Jæja þetta átti nú bara að vera smá "updeit". Syni mínum finnst að ég eigi að vera á facebook því að þar séu "allir" en mér finnst nú ágætt að vera bara hér á mínu gamla bloggi og nudda svona í rólegheitunum ef andinn kemur yfir mig. 

Held áfram næst þegar rignir......

Vel byggð hús að Jaðri

Rýf hér bloggþögnina til að leyfa vinum og vandamönnum að fylgjast með í nýliðnum atburðum. Við erum öll hér fyrir norðan, ég, Björn og Ingimar sem yfirgaf Jaðar í gær til Akureyrskrar sumardvalar. Hafdís nágranni okkar hefur litið inn í húsið okkar og það virðist hafa sloppið ótrúlega vel miðað við fjarlægð frá upptökum skjálftanna. Engar skemmdir sjáanlegar á húsinu sjálfu nema hvað hrunið hefur úr vegghleðslu utanvert. Að innan er allt með felldu, einhverjir smáhlutir hafa brotnað en allar myndir hangið uppi á veggjum (Björn er mjög nákvæmur þegar hann hengir upp myndir), hillur ekki fallið fram eða neinar stærri skemmdir. Ótrúlegt miðað við hvað maður sér frá myndum úr húsum hinum megin ár sem þó eru fjær skjálftaupptökum. Já vel byggð hús og örugg!!!

Þar kom að því....

...hef ákveðið að taka mér bloggfrí um óákveðinn tíma líklega þó lengri en skemmri. Er upptekin núna af sumri og sól, jákvæðum breytingum í lífinu mínu og því að vera til. Hins vegar er ég óskaplega andlaus í öllu nöldri og athugasemdum um lífið og tilveruna.

Ætla sannarlega að kíkja hér inn og kommentera á það sem mér finnst skemmtilegt og skrýtið og hlakka til að lesa allt sem er andríkt og áhugavert. Bendi bara á bloggsíðun ma1983.blog.is fyrir þá sem vilja skoða eitthvað skemmtilegt.

Adjö

"Slow city"

Kannski hefur þessi umræða um Akureyri sem "slow city" sbr. "slow food" gengið aðeins of langt! Gott er að búa við rólegheitin hér en við verðum nú að taka okkur á og reyna að halda okkur vakandi við aksturinn. Ég veit að þetta er grafalvarlegt mál en mér fannst nú frekar fyndið samt að hægt sé að sofna á Drottningarbrautinni. Annars er rólegheitaakstur þar sem hann á ekki við, eitthvað sem ég á afskaplega erfitt með að sætta mig við hér í þessum annars dásamlega bæ (og stefnuljósanotkunarleysið alræmda). Þá er ég að tala um keyrslu á 20-30 km hraða á stofnbrautum eða ökumenn sem eru svo í eigin heimi að þeir keyra mishægt eða hratt eftir því hvað þeir eru að horfa á eða við hvern þeir eru að tala. Lendi maður á eftir slíkum ökumönnum er vissara að vera vel á varðbergi!. Sumir jafnvel stöðva nærri því ef þeir sjá eitthvað sem þeim þykir spennandi, svona bara á miðri akbraut. Nei keyrum bara á jöfnum temmilegum hraða og reynum að muna að við erum hluti af heild, heild sem við tökum öll þátt í að gangi sem best fyrir sig.

Og lýkur þar með umferðarfræðslu Ingu Dagnýjar

Bílstjórar sofnuðu við akstur

Æiiii

....ég er orðin svo þreytt á að hósta! Hef hrósað sjálfri mér einum of oft fyrir það hversu sjaldan ég fæ kvef. Nú sit ég uppi með heimsins langvinnasta og leiðinlegasta vorkvef sem nýjustu sögusagnir herma að lagist á sex til átta vikum!!! Ég veit ósköp vel hversu heppin ég er að hafa enga alvarlega sjúkdóma, mínir eru yfirleitt bara þreytandi og leiðinlegir.....en samt!!!!

Annars er vorið að síga á hér við fjörðinn og fjöllinn orðin mislit aftur. Þetta ætlar nú samt að taka einhvern tíma því um helgina, hvítasunnuhelgina er aftur spáð snjókomu! Og hvað er langt síðan maður skipti yfir á sumardekk? Keyrði titrandi af skelfingu fram í Eyjafjörð í síðustu viku í snjó og hálku....á sumardekkjunum!! Svona er að vera löghlýðin.

Ingimar og Birkir ætla báðir að mæta á svæðið um helgina og ef ég get tekið mig saman í andlitinu og hætt að hósta í einhverja stund þá reynum við að gera eitthvað skemmtilegt með sonum vorum. Það bar hins vegar til tíðinda á mánudaginn að við systkinin hittumst öll fjögur ásamt mömmu en sá fáheyrði atburður kom reyndar til vegna jarðarfarar. Það er mjög algengt að verða, að maður hittir suma ættingja sína eingöngu við jarðarfarir.....eins og það er nú miklu skemmtilegra að hittast þegar allir eru enn á lífi! Ég hóstaði eins og sannur herforingi í gegnum alla jarðarförina, reyndi að hitta á sálmana en ekki þöglu partana, vildi ekki gera móður minni og systur það til geðs að fara fram og hósta þar. Eru ekki jarðarfarir hluti af lífinu?? Þessi ágæta kona sem við kvöddum þarna hefði sko aldrei rekið mig út vegna hósta, það er ábyggilegt!

Vér kveðjum í kvefi..... 

Auðvelt að segja....

.....erfiðara í framkvæmd. Auðvitað er það óskastaða hvers hjúkrunarfræðings að geta "notið frítímans í faðmi fjölskyldunnar". Reyndin er hins vegar sú að flestir hjúkrunarfræðingar á bráðadeildum neyðast til að slökkva á símum heimilisins í sínum frítíma og jafnvel þá setja þeir uppi með samviskubitið að vinnufélagarnir séu allt of fáliðaðir að bjarga starfsemi deildanna. Það er ekki gott að "njóta" undir þeim kringumstæðum.

Það þarf að gera hjúkrunarfræðinám fýsilegan kost fyrir ungt fólk og það þarf að gera gangskör í því að fá aftur til starfa alla þá hjúkrunarfræðinga sem hafa leitað á önnur mið. Eina leiðin til þess er að borga mannsæmandi grunnlaun fyrir menntun og krefjandi starf hjúkrunarfræðinga. Það mun ekki breytast þrátt fyrir allar ESB tilskipanir!

Hjúkrunarfræðingar virði vinnutímatilskipun

London beibí...

Erum nýlent á Akureyrarflugvelli eftir dásamlega daga í vorinu í London. Það eru þvílík forréttindi að fara í beinu flugi frá Akureyri svo ég tali nú ekki um heimferðina. Það leið nákvæmlega hálftími frá þvi að þotan lenti hér og þar til við vorum komin heim í Akursíðu! 30 mínútur, segi og skrifa það!

Í London gerðum við það sem allir gera, fórum á söngleik, borðuðum á yndislegum veitingastöðum, lágum undir snjóhvítum kirsuberjatrjám í vorgolunni, keyptum ýmislegt smálegt og létum berast með mannfjöldanum í Covent Garden. Á hótelinu okkar var verið að halda Bollywood kvikmyndahátíð og allt úði og grúði í þungbúnum lífvörðum sem gættu lífs og lima indverskra kvikmyndastjarna. Þeir hefðu þó getað slappað af gagnvart okkur Akureyringunum sem hefðu aldrei þekkt stjörnurnar frá aðdáendunum en það vissu þeir nottlega ekki blessaðir! Þessi iðnaður er víst stærri en sá bandaríski ef eitthvað er en einhvernvegin svo ótrúlega langt frá okkar menningarheimi. Ég hef reyndar reynt að horfa á Bollywood myndir en fannst ég vera að horfa á Sound of music á sýrutrippi og botnaði eiginlega ekki neitt í neinu.

Hinsvegar fórum við á indverskan veitingastað og þá list kann ég heldur betur að meta! Cinnamon Club er staðsettur í Old Westminster Library og þar borðuðum við aldeilis frábæra máltíð fyrir örlítil 25 pund á haus. Við komumst nefnilega í tilboð "London restaurant week" sem gefur svona almúga eins og okkur tækifæri til að borða á fínum veitingastöðum í London án þess að borga hálf mánaðarlaun fyrir.  Og þjónustan maður....! Það er gaman svona einstaka sinnum að láta stjana við sig á þennan hátt

London er samansafn áreita, mannfjöldinn endalaus, litir, byggingar, veisla fyrir augu, eyru, bragð og lyktarskyn. Við sem erum vön endalausu rými og rólegheitum vorum enda þreytt við heimkomuna. En það er alltaf best að koma heim, sérstaklega þegar heima er hér á Akureyri

Gleðilegt sumar annars! 

Vorboðinn óboðni og freki!!

Við fjárfestum í garðborði og fínum sólstólum í gær í tilefni vorblíðunnar sem nú leikur við landann. Það var dásamlegt að sitja og leyfa sólskininu að verma andlitið í gær sumsé......en það var skammgóður vermir.....því þegar við settumst út eftir vinnu í dag voru heimsins hættulegustu og andstyggilegustu skepnur mættar í boðið. Já kæru vinir það er rétt, býflugan er komin á kreik!!! Drottningar á stærð við kalkúna laðast nú að sólvermdum pallinum og frekjast hér um með látum eins og þær eigi pleisið og sælan er þar með úti!

Virðuleg húsfrú á fimmtugsaldri, hvorki mjög lítil eða lágvaxinn sprettur upp úr sætinu með skaðræðisópi og stekkur yfir borð og borðfélaga, inn í íbúðina og skellir aftur hurðinni......og lokar þar með aðra viðstadda úti á hættusvæðinu. Þó er merkilegast að þessi sama húsfrú skuli alltaf við þessar kringumstæður kalla á mömmu sína, sem hvorki er viðstödd né mjög líkleg til að sýna nokkra einustu samúð. Þetta heitir víst fælni og ég auglýsi hér með eftir ráðleggingum í stöðunni. Ég hreinlega verð að fara að vaxa upp úr þessu.

Kannski flyt ég til heitu landanna en þar hef ég aldrei rekist á býflugu....kakkalakka já en aldrei býflugu!

Hjálp!! 

Selfoss!

Jamm erum stödd á Jaðri um helgina í tiltekt og dútli. Enn er húsið óselt og þó það sé í aðra röndina snúið er mér alltaf svolítið létt líka því að þetta er jú draumahúsið eina og sanna! Og hér er gott að geta verið svona í helgarfríum allavega.
Hélt þegar við keyrðum úr Reykjavík á fimmtudaginn að nú væri vorið komið! Ákvað í tilefni þess að syngja fyrir Björn öll vorlögin sem ég kynni. Þau reyndust vera mörg! Aumingja Björn! Þetta var hins vegar til einskis því við Ölfusá er kalt, eiginlega bara skítkalt! En þess mun betra að kúra hér undir torfþakinu.
Var í nostalgíukasti í gær að skoða gömul heimavídeó m.a. frá þrítugsafmælinu mínu.....sem var haldið í Hlíðargötu 8 fyrir bráðum 15 árum síðan. Þar var úrvals söngfólk saman komið og farið yfir allan skalann, frá Sigvalda Kaldalóns til Bítlanna....og aftur til baka. Greinilega borðað vel, drukkið eitthvað en mest sungið! Svona eiga veislur að vera. Það er svolítið undarlegt að skoða þessi vídeó, sjá sjálfa sig hafandi ekki hugmynd um allt það sem átti eftir að gerast síðar í lífinu. Jól í Byggðavegi 101, pabbi að hengja upp gylltu lengjuna, fjölskyldan að bulla og nöldra hvort í öðru, Ingimar minn lítill kútur.....virkar allt óskaplega öruggt og kunnuglegt. Hef kannski ekki mikið lært af lífinu en vonandi það að þakka fyrir hvern einasta dag tilverunnar, fyrir fólkið mitt, vinina og allt annað sem mér er kært! Það veit enginn hvað morgundagurinn ber í skauti sér.
Úpsadeisí! þýðir ekki að masa meira, lofaði að hafa til morgunverð fyrir frækna sundfeðga eftir nákvæmlega kortér.
Heyrumstumst!